Jadwiga  

  • urodziła się: 1373 lub 1374, zmarła: 1399

  • na tronie w latach 1384 - 1399

  • dynastia Andegaweńska

  • poprzednik: Ludwik Andegaweński

  • następca: Władysław Jagiełło

  • córka Ludwika Andegaweńskiego, króla Węgier i Polski oraz Elżbiety Bośniaczki

  • mąż: Władysław Jagiełło, wielki książę litewski

  • dzieci: Elżbieta Bonifacja (zmarła po urodzeniu).

Władczyni prywatnie.  

Nie znamy dokładnie daty urodzenia Jadwigi. Prawdopodobnie przyszła na świat w 1374 roku. Była najmłodszą córką króla Węgier i Polski, Ludwika Andegaweńskiego i Elżbiety Bośniaczki. Jej osobowość ukształtowało wychowanie we dworze w Budzie. Był to w owych czasach jeden z najznakomitszych dworów Europy. Kontakty polityczne i kulturalne z Francją i Włochami umożliwiły przeniesienie tamtejszego obyczaju rycerskiego na dwór węgierski. Rezydencja królewska była wspaniała. Często urządzano zabawy dworskie i turnieje. Węgry przeżywały wtedy rozkwit kultury, rozwijało się szkolnictwo, piśmiennictwo i sztuki plastyczne. Z dworu węgierskiego wyniosła Jadwiga znajomość i zamiłowanie do życia dworskiego a także wykształcenie. Przyszła królowa umiała czytać, władała kilkoma językami, interesowała się literaturą, muzyką, sztuką i nauką. Jadwiga dużo czytała, specjalnie dla niej przeznaczony był "Psałterz floriański", dla niej tłumaczono na język polski wiele ksiąg. Na codzień starała się realizować ideał życia kontemplacyjno-czynnego poświęcając się działalności charytatywnej. Jednocześnie chętnie brała udział w życiu dworskim. Miała własny dwór, rycerzy i dworzan, własną kancelarię, chętnie otaczała się też uczonymi. Utrzymywała muzyków, jeździła konno, polowała. Jadwiga była kobietą niepospolitą. Jej piękność sławili wszyscy współcześni. Wyróżniała się urodą, wzrostem (około 180 cm), inteligencją i charakterem. Przybywając do Polski miała około 10 lat. Problem jej małżeństwa rozwiązali panowie małopolscy, wybierając dla niej męża poganina, o dwadzieścia lat starszego, litewskiego księcia Jagiełłę. Legenda opowiada o pięknej, młodej królewnie, która poświęciła swą młodzieńczą miłość do księcia Wilhelma Habsburga dla dobra kraju i chrystianizacji Litwy. Pamiętajmy jednak, że Jadwiga miała wtedy 11-12 lat, a szesnastoletniego Wilhelma znała niewiele. Wilhelm przybył do Krakowa i próbował dochodzić swych praw do małżeństwa z młodziutką Jadwigą. Zorganizowano spotkanie młodych w klasztorze Franciszkanów. Później udało się Wilhelmowi dostać nawet na Wawel, ale mimo sympatii Jadwigi dla młodego księcia panowie małopolscy nie dopuścili do związku i wygnali Habsburga. Jadwiga przed wyrażeniem ostatecznej zgody na ślub z Jagiełłą wysłała swego zasłużonego dworzanina, Zawiszę z Oleśnicy do księcia, aby mu się dokładnie przyjrzał. Zawisza przekazał królowej, że Jagiełło "jest kształtny, ciało ma dobrze zbudowane, wzrost średni, spojrzenie wesołe, twarz podłużną, bez żadnego jednak śladu szpetoty, a obyczaje poważne i godne księcia". Wiadomości przekazane królowej uspokoiły ją i ostatecznie w 1386 roku odbył się ślub. Młoda królowa mieszkała w tzw. Kurzej Stopie na wawelskim zamku. Małżonkowie długo nie mogli doczekać się potomstwa. Dopiero po 13 latach Jadwiga zaszła w ciążę. Jegiełło, zachwycony, rozsyłał listy po dworach europejskich zawiadamiając o dziecku. Niestety po ciężkim porodzie dziecko i matka były bardzo słabe. Dziewczynka zmarła po kilku dniach, a królowa wkrótce po niej (1399). Umierała jako władczyni otoczona czcią i podziwem. Pochowane zostały razem z córką w katedrze wawelskiej. Obecnie prochy ich spoczywają we współczesnym, alabastrowym sarkofagu.