Jan Olbracht

  • urodził się: 1459, zmarł: 1501
  • na tronie w latach 1492 - 1501
  • czwarty władca dynastii Jagiellonów
  • poprzednik Kazimierz Jagiellończyk
  • następca Aleksander
  • syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Habsburżanki
  • żony nie miał
  • dzieci nie miał
  • przydomek :

Olbracht to spolszczona forma imienia Albrecht, otrzymał je na pamiątkę dziadka Albrechta II Habsburga.

 

Władca prywatnie.

Jan I Olbracht urodził się w Krakowie w 1459 roku. Był trzecim synem Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Habsburżanki. Miał dziesięcioro rodzeństwa. Był ulubieńcem matki. Rozbudzała ona w nim dumę królewską, przekonanie o własnej wyższości i wielkie ambicje. Był wykształcony. Jego nauczycielami byli Jan Długosz i Kallimach. Znał łacinę, niemiecki i włoski, potrafił pięknie przemawiać. Interesował się muzyką i malarstwem. Od piętnastego roku życia uczył się rządzić na dworze królewskim, uczestnicząc przy boku ojca na wszystkich ważniejszych wydarzeniach politycznych. Gdy starszy brat Władysław objął tron czeski, a Kazimierz zmarł, Jan Olbracht stał się naturalnym następcą ojca. Gorąco popierała go matka. Jan Olbracht był wysoki, tęgi i silny, miał piwne oczy. Twarz miał "z pewnym wyrzutem i wysiękiem", a włosy rzadkie. Lubił wygody, uwielbiał dobrze zjeść. Był bardzo wybredny. Lubił uciechy i zabawy, dużo pił. Wdał się nawet kiedyś po pijanemu w uliczną burdę w Krakowie. Został w niej zraniony. Miał liczne i niewyszukane miłostki. Efektem tego było nabawienie się "choroby francuskiej". Miał opinię mężnego rycerza i dobrego dowódcy. Nie ożenił się i nie pozostawił potomków. W 1501 roku, przygotowując się w Toruniu do wojny z Krzyżakami, tknięty paraliżem utracił mowę. Zmarł wkrótce mając niewiele ponad 40 lat. Pochowany został w katedrze krakowskiej, a jego wczesnorenesansowy nagrobek ufundowała matka.