Kazimierz Jagiellończyk

  • urodził się: 1427, zmarł: 1492
  • na tronie w latach 1446 - 1492
  • trzeci władca dynastii Jagiellonów
  • poprzednik: Władysław Warneńczyk
  • następca: Jan I Olbracht
  • syn Władysława Jagiełły i księżniczki Zofii Holszańskiej
  • żona: Elżbieta (1454 rok), córka Albrechta II Habsburga, króla rzymskiego, węgierskiego i czeskiego, zwaną Rakuszanką
  • dzieci:
  1. Władysław (1456 rok), król Czech i Węgier
  2. Jadwiga (1457 rok), żona księcia bawarskiego, Jerzego Wittelsbacha
  3. Kazimierz (1458 rok), kanonizowany 1602 rok, zmarł wcześnie
  4. Jan Olbracht (1459 rok), król Polski
  5. Aleksander (1461 rok), wielki książę litewski i król Polski
  6. Zygmunt (1467 rok), król Polski i wielki książę litewski
  7. Fryderyk (1468 rok), arcybiskup gnieźnieński, kardynał
  8. Zofia (1464 rok), żona Fryderyka Hohenzollerna, margrabiego brandenburskiego
  9. Elżbieta (1465 rok), zmarła we wczesnym dzieciństwie
  10. Anna (1476 rok), żona Bogusława X, księcia zachodnio-pomorskiego
  11. Barbara (1478 rok), żona księcia saskiego, Jana Brodatego
  12. Elżbieta (1472 rok), zmarła w dzieciństwie
  13. Elżbieta (1483 rok), zwana "trzecią"
  • przydomek : pochodzi od litewskiego imienia ojca - Jagiełły, które dało początek nowej dynastii

 

Władca prywatnie.

Kazimierz Jagiellończyk urodził się w 1427 roku. Był trzecim, najmłodszym synem księżnej Zofii Holsztańskiej i starego króla Władysława Jagiełły. Narodziny kolejnych synów były dla ojca wielkim wydarzeniem. Wszystkie wysiłki włożył w zapewnienie im tronu po swojej śmierci. Swą szczególną uwagę skupił na Władysławie. Kazimierz był zbyt mały, by u boku ojca uczyć się polityki. Wychowała go matka, był z nią bardzo związany emocjonalnie, choć w sprawach politycznych nigdy jej nie ulegał. Jako młody chłopak rozstał się z nią, został bowiem wysłany jako namiestnik na Litwę. Kazimierz był pod wieloma względami podobny do ojca. Współczesny mu historyk pisał, że król był "postaci wyniosłej, twarzy podłużnej i pełnej". Tak jak ojciec, uwielbiał łowy, zamiast wina i miodów pił wodę oraz lubił łaźnię. Uwielbiał biesiady, nie stronił też od miłostek. Jako polityk był rozważny, słowny i prawdomówny, pełen energii i silnej woli, a nawet uporu. Był tolerancyjny i cenił umiejętność krytycznego myślenia. Wychowanie swych synów powierzył Długoszowi, mimo, że był on związany z Oleśnickim i krytykował zarówno Kazimierza, jak i jego ojca. W 1454 roku ożenił się z Elżbietą Habsburżanką, córką Albrechta króla rzymskiego, węgierskiego i czeskiego. Jej matka była po śmierci męża rywalką do tronu brata kazimierzowego, Władysława Warneńczyka. Małżeństwo to trwało 38 lat i było bardzo udane. Kazimierz miał z Elżbietą trzynaścioro dzieci: sześciu synów i siedem córek. Mimo, że podobno sam nie miał wykształcenia, troszczył się o edukację synów. Żonę Kazimierza nazywano matką królów, bowiem czterech jej synów zasiadło na tronie. Jeden z nich, zmarły młodo Kazimierz, został kanonizowany (1602 rok), zaś kolejny, Fryderyk, zrobił błyskotliwą karierę duchowną i osiągnął najwyższą godność w kościele polskim jako arcybiskup gnieźnieński i kardynał. Król zmarł w wieku 65 lat w 1492 roku. Został pochowany na Wawelu w kaplicy Świętej Trójcy. Ciało króla spoczywa w sarkofagu dłuta Wita Stwosza, uznanym za wspaniałe osiągnięcie sztuki gotyckiej.